2. ΜΕΤΡΗΣΗ ΠΝΕΥΜΟΝΙΚΩΝ (ΣΤΑΤΙΚΩΝ) ΟΓΚΩΝ ΑΕΡΑ

Η μέθοδος που εφαρμόζεται στο Αθηναϊκό Πνευμονολογικό Ινστιτούτο είναι η μέθοδος της έκπλυσης αζώτου (Ν2). Ο αέρας που εμπεριέχεται μέσα στους πνεύμονες μας έχει την σύσταση του ατμοσφαιρικού αέρα, δηλαδή περιέχει περίπου 79% Ν2 και 21% οξυγόνο (Ο2).

Ο εξεταζόμενος κάθεται αναπαυτικά σε μία καρέκλα με την μύτη κλειστή με το ρινοπίεστρο και αναπνέει μέσα από φιάλη που περιέχει μόνο (100%) οξυγόνο. Εκτελεί όσο το δυνατόν πιο βαθειές αναπνοές εισπνέοντας από την φιάλη μόνο Ο2 και έτσι σταδιακά, μέσα σε 8-10 αναπνοές, το οξυγόνο που εισπνέεται αντικαθιστά το Ν2 το οποίο εκπνέεται με κάθε του εκπνοή.

‘Όταν η περιεκτικότητα του εκπνεόμενου Ν2 πλησιάζει να μηδενιστεί (<2%), η εξέταση ολοκληρώνεται. Με αυτην την εξέταση μπορούμε να μετρήσουμε όγκους αέρα που δεν μετρώνται με την σπιρομέτρηση, όπως τον όγκο αέρα που παραμένει μέσα στον πνεύμονα μετά από ήρεμη εκπνοή (Λειτουργική Υπολειπόμενη Χωρητικότητα – Functional Residual Capacity, FRC), τον όγκο αέρα που παραμένει μέσα στον πνεύμονα μετά από την μέγιστη εκπνοή (Υπολειπόμενος Όγκος – Residual Volume, RV) καθώς και τον όγκο αέρα που περιέχεται μέσα στον πνεύμονα μετά από μέγιστη βαθιά εισπνοή (Ολική Πνευμονική Χωρητικότητα – Total Lung Capacity, TLC).

Η μέτρηση των πνευμονικών όγκων χρησιμεύει στην διάγνωση και παρακολούθηση ασθενειών, όπως η πνευμονική ίνωση και τα υπόλοιπα διάχυτα νοσήματα των πνευμόνων, τα νοσήματα των αναπνευστικών μυών καθώς επίσης αποκαλύπτει σημαντικά κλινικά χαρακτηριστικά του άσθματος και της ΧΑΠ (όπως η υπερδιάταση και η παγίδευση αέρα).